Tuktuks, zuurpruimen
en golven

Dag lieve jij!

Ik hoop dat het goed met je gaat, en je net als ik hebt kunnen genieten van mooi weer de afgelopen week. De wereld voelt altijd veel lichter en vrijer als de zon schijnt — vind ik dan.

Wij hebben weer genoeg meegemaakt en gezien. De weken gaan echt zo snel voorbij. Robbin en ik verbazen ons er iedere keer weer over. Hoe kan het dat het alweer zondag is?

Laat ik weer verder gaan vanaf vorige week zondag.

🏰 Sintra — de inwijdingsput

We hebben Sintra bezocht. Een leuk, gezellig en druk dorpje — in Portugese begrippen een stadje, in onze begrippen een groot dorp. Het is er wat tussenin dus.

We gingen naar een soort kasteel met een groot landgoed eromheen. De vroegere eigenaar was zeer rijk en filosofisch ingesteld — hij liet dit maken vanuit zijn passie voor sterrenstelsels en dergelijke. Het moest een beleving op zich zijn.

Er was daar ook een put die 27 meter naar beneden ging met een spiraalvormige trap. Deze trap werd vroeger gebruikt als inwijding. Men moest geblinddoekt naar beneden — en hoe dieper je ging, hoe dieper je in jezelf ging. 9 lagen in jezelf. Eenmaal onderaan waren er 8 punten en een middelste platform. De windrichtingen plus de tussenrichtingen, en het midden is je eigen kern. Vanuit daar liep je door gangen in de grot totdat je zelf de uitweg — het licht — had gevonden. Dan hoorde je bij de ingewijden.

Blij dat we er naartoe gegaan zijn. Maar ook hier geldt: ga buiten het seizoen of met slecht weer — het is mega druk.

🛺 Lissabon — vol gas en aan die muziek

Na Sintra twijfelden we nog of we naar Lissabon zouden gaan. Porto had ons wat tegengevallen. Maar menig mens in onze inner circle zei dat Lissabon écht leuk en mooi was en we er eigenlijk wel naartoe moesten — dus hebben we maar eens wél geluisterd. 🤣

Wat een succes!

Lissabon voelt licht, vrij, uitnodigend en vrolijk. We hebben heerlijk door de straten geslenterd. En toen dachten we: laten we gek doen. We pakken de meest krakkemikkige en hilarische tuktuk die er is.

Een Indiër nodigde ons uit en daar gingen we. Eerst deed hij nog zijn best dingen uit te leggen — maar al snel had hij door. Deze kids houden van gekkigheid en de ouders willen lachen. Vol gas en aan die muziek.

We wilden nog met de welbekende tram 28 — maar als je de rijen zag staan en zag hoe stampvol die dingen zaten, hadden we zoiets van: laat maar. De tuktuk was een succes, laten we dat zo houden!

Wel zijn we ons kapot geschrokken wat je betaalt op de verkeerde plek. 6,50 euro voor een cola en 20 euro voor 12 kipvingers. Dikke pech, ervaring rijker.

Een Uber daarentegen is echt een lacher — we snappen nog steeds niet hoe dat kan. 45 minuten dwars door Lissabon voor 7,50 euro. Hoe dan!? Wij vonden het heerlijk want van al dat geslenter word je moe, en onze camping was net iets buiten het centrum.

Overigens was dit ook de enige camping. En dat weten ze ook. 53 euro voor de meest skere camping die ik ooit heb meegemaakt. Het douchegebouw viel bijna in elkaar en was mega goor. Het was dat de straal water immens was en het water goddelijk warm — wat alles goed maakte — maar jezus mina, wat een grafbestemming. Het zwembad was niet open, viel ook half in elkaar, en de fontein aan de voorkant had nog net geen dooie vissen erin. 🤣

Maar goed. De camper stond veilig en dat gevoel was het geld waard.

😤 De zuurpruim in het museum

Na Lissabon gingen we naar Sines. We stonden eerst in het dorpje zelf, maar direct aan de weg — dat voelde niet prettig. In het dorpje was een kasteelruïne waar we even doorheen liepen, en we kwamen erachter dat er ook een museum was.

Er stonden twee grote hoge zware pilaren bij de balie. Joey raakte er eentje aan om te voelen hoe stevig het was. Niet duwen of zo — gewoon voelen. Er stond geen hekje, lint of bordje omheen.

Maar die vrouw achter de balie kreeg een acute hartaanval. Ze maakte bewegingen alsof ze bijna flauwviel, hoe belachelijk het was dat Joey dat deed, omvallen, ellende, pohpoh.

Nou dan moet je mij hebben.

Mijn blik zei op dat moment genoeg. Ik ben zo de deur uitgelopen.

Robbin wist hoe laat het was. De kids riepen "mama, wat doe je?" En papa zei tegen dat mens — die het natuurlijk niet verstond — "Zoek ut uut!" En liep ook zo weg.

Wat een sagerijni­ge zuurpruim.

Buiten vroegen de kids wat er met me was. En ik heb ze even een levensles gegeven.

"Oh oke," zeggen ze. En we lopen door.

De kids horen het aan — maar in de onderlaag vangen ze het op. Dat weet ik zeker.

Ik heb wel eens een moment gehad dat ik heel kalm kon blijven en een meneer tot bedaren kon brengen in het oververhitte Venetië in de bus — maar dit keer voelde alles in mij: noop. Dit gaan we nu niet doen.

En niet alleen door weg te lopen. In energie — met mijn ogen en vanuit mijn lijf — zet ik een schild. Robbin kent me ondertussen 36 jaar en wij kunnen praten in energie. 😉 Hij doet zijn vadertaak en onderneemt de actie. Moeder voelt en is. Vader doet. Wauw.

Dat hebben we even verwerkt met een lekker drankje in de zon. En toen gingen we net buiten Sines staan, aan zee.

🌊 Sines — jarig aan zee en eerste golven

Wat een heerlijk plekje. Zo simpel — gewoon een parkeerterrein — maar er staan allemaal campers en de vibe voelt heerlijk. Rustig, zacht, vrij.

Heerlijk lopen over het strand in de ochtend en avond. En ik mocht ook nog jarig zijn op dit plekje! De jongens hadden cadeautjes gehaald en we gingen met z'n allen voor het eerst surfen.

Iets wat we altijd al wilden doen. Geen les. Gewoon aanklooien en doen.

We hebben hier drie nachten geslapen en het voelde zo heerlijk. Tot rust komen, genieten en dit delen met elkaar. Daarom deze keer minder hotspots te delen — en dat voelt ook goed.

En mijn verjaardag had nog een cadeau dat ik niet had verwacht.

De zonsondergang die avond heb ik gedeeld met mijn overleden vader. Hoe dat was en wat dat met me deed — dat heb ik op Instagram gedeeld. Dat verhaal verdient zijn eigen plek, lees het daar maar even als je wil. 🧡

En alsof de dag nog niet genoeg had gegeven — vond ik op het strand drie rag stones. Heksenstenen. Stenen met een natuurlijk gat erdoor, al eeuwenlang gebruikt als bescherming en verbinding. Ik heb ze gevonden, maar ik denk eigenlijk dat ze mij gevonden hebben. Ze gaan mee in mijn sessies. 🪨

We hebben met elkaar afgesproken: als een plek lekker en goed voelt, blijven we. Niet toch maar verder gaan omdat het volgende stukje misschien beter is. We deden dat vroeger wel op vakantie — maar nu hebben we de tijd. Dus gewoon blijven. En dat voelt zo goed.

💛 Mijn werk stroomt

Moeder mocht ook hier weer twee healing sessies op afstand doen. De aanvragen blijven komen en ik vind het echt geweldig om te mogen doen. Mannen, vrouwen, kindjes — de aanvragen zijn zo divers en zo diep. Het is echt ongekend.

Het voelt zo kloppend allemaal, hoe mijn leven nu loopt en stroomt. Ik sta er iedere dag versteld van. En als de uitwerkingen van deze sessies met mij gedeeld worden, loopt mijn hart écht over.

Mijn lang gekoesterde droom is uitgekomen. Ik leef het leven zoals ik zo lang wenste — en dat vertaalt zich nu in mijn werk.